*داشتم با خودم فکر می کردم که چرا وبلاگ زدم؟

دیدم خیلی خیلی از هدفم دور شدم...

همیشه دوست داشتم وبلاگم مخفی بمونه یعنی از کسانیکه سعیده رو می شناسن تا بتو نم حرفای دلم و بزنم..و نظرات بقیه رو بدون پیش زمینه بدونم!!.شروع کردم اما واسه جذب خواننده سخت بود اونم بدون دوستان...

برای  جذب افراد فکرایی کردم که سبب انحراف از مسیرم شد.

**یه وبلاگ خوندم خیلی ساده وپر محتوا بود...حرفاشو خیلی خوب بیان کرده بود یعنی با خلاصه گویی تونسته بود مطلبش رو  برسونه...علاوه بر اون کاملا مشخص بود که مطالعه داره بدور از هیاهو!!میدونی منظورم چیه؟

دیدی بعضیها چقد دوست دارن معلوماتشنو به رخ بکشن!؟ همیشه میگن ادمایی که کم محتوان مثل قلکی که چند تا سکه بیشتر نداره پر سر و صدا ترن اما من میگم شاید اینم باشه اما مطمئنم دلیل دیگه ای هم هست و اون ضعف شخصیتی بعضی از ادماست...با وجود اینکه حالیشونه اما یه جورایی رفتار می کنند که اصلا با سوادشون سنخیت نداره گویی از سیاره دیگری اومدن.

من تو عید با یکی از این ادما بر خورد داشتم البته کاملا می شناسمش به خاطر همین دیگه رفتاراش واسم عادی شده بود و بی اعتنا بودم اما عید و که دیدین  گاهی مهمونا با هم  میان...این اشنا ما هم خونمون بود که مهمون دیگه ای سر رسید....

اصلا صحبت نمی کرد تو بحث شرکت نمی کرد...انگار که چیه یا کیه!! کلافه بودم هی می گفتم سعیده این که با تو نیست با اونا اینطوریه ولی خیلی حرص می خردم-منم تا حال و هوام تغییر می کنه لپام گل میندازه!!!همه می گفتن چت شده!!-با خودم می گفتم بابا تو با سواد تو مخ تو...اما به جز اینه که خدادادیه و از طریق ژنتیکه...اخه بقیه چیکار کنن که مثل تو بشون ژنای خوب نرسیده؟!چی می شد که اگه با متانت با بقیه رفتار کنی...تو جمع حرف بزنی و خودتو از ما بهترون ندونی؟

می دونی چقد به حال خودت و جامعه مفید تر بودی....قسم می خورم پیشرفتت خیلی بیشتر از اینا بود!!

.

***بهره هوشی پنج شخصیت سرشناس تاریخ:

- توضیح اینکه بهره هوشی افراد معمولی مابین 85 تا 115 است و افرادی که بالاتر از 125 بهره هوشی دارند ، نابغه به حساب می آیند .

گوته ( شاعر آلمانی ) 185

چارلز دیکنز ( داستان نویس بریتانیایی ) 145

ناپلئون ( امپراطور فرانسه ) 140

گالیله ( اخترشناس و ریاضیدان ایتالیایی ) 145

150(موتزارت ( آهنگساز اتریشی

پنج نویسنده معروفی که علی رغم لیاقتشان به آنها جایزه نوبل تعلق نگرفت:                                                                                                                             

 لئون تولستوی- انتوان چخوف-برتولت برشت-مارک تواین- هنریک ایبسن

 سلام                                                      

 یه خبر خوشحال کننده ....البته بیشتر واسه من

         ندا جونم ازدواج کرد

                              18/6/85

راستی این عکس به مناسبت رشته تحصیلیه ندا جونه

هر جمله ای نوشتم ..دیدم نمیشه....قشنگترینش همون ساده تریینشه!!

       تربیک ...   با بهترین ارزوها       

می دونید ندا یه دختر زنده  فعال. مستقل و فوق العاده مهربونه...

من خیلی چیزا ازش یاد گرفتم درسی و غیر درسی

یادم می یاد روزای اول ثبت نام ...با نگاه اول ازش خوشم اومد به نظرمدختر مغروری اومدو مهربون!!

من همیشه از ادمای به ظاهر مغرور که قلب مهربونی دارند اما نمی خوان به روی خودشون بیارن..

 خیلی... خوشم می یاد.

البته بش زیاد نزدیک نشدم تا اینکه دست تقدیر ما رو خیلی به هم نزدیک کرد...خیلی عجیب

من و ندا شاید هیچ شباهتی نداشته باشیم اما من دوسش دارم و همیشه بش فکر می کردم و به خودم

اجازه می دادم تو بعضی مسائل نظرمو بش بگم حتی وقتی هنوز به هم نزدیک نبودیم

اه ...یادش بخیر

وقتی خبر اشنایشو با علی(اقای دکتر)شنیدم خیلی خوشحال شدم

اخه علی به نظرم تمام ویزگیای یه مرد خوبو داشت و ادم می تونست روش حساب کن متعهد...درسخون...پر تلاش...معتقد... از همه مهمتر ندا خوشگلمو واقعا دوست داره                           

از همتون می خوام

واسه   

                     ندا و علی 

قشنگترین لحظه ها رو ارزو کنید

سلام...احوال شما؟ چه خبرا؟خوبید؟ خوشید؟:خب دیگه جه خبر؟(می دونید این تیکه

 اول شروع صحبت یکی از اشناهاست به  ادم اصلافرصت نمیده ؟؟؟؟)

خب حالا یه سلااااااااااااام بارانی....

می دونم خیلی دلتون واسم تنگیده؟اخه خیلی وقته اپ نکردم!!چی ؟

اصلا متوجه نشدی؟!؟!؟!؟!

.

.

.اومدم با کلی سوژه فکری!!

مقدم از همه این مطلبه بخونید...

 فرق بین این دو  کروموزوم :

:    x…y

:کروموزومی رشد یافته و حامل ژن است.Xکروموزوم

 کروموزوم Y:کروموزومی تحلیل رفته و فاقد ژن می باشد.@

با عرض معذرت از بر و بچ رشته های تجربی...ما در بدن 23 جفت کروموزوم

داریم که اینها حامل اطلاعات هر یک از ما هستند و خصوصیات ما رو

 تعیین می کنن.اما اینکه یه عده از ما زن و تعدادی مرد هستیم دلیلش

جفت بیست و سوم کروموزومهای ماست .اینطوریه که هر 22 جفت کروموزوم های

ما هم اندازه و هم شکلند و در زن جفت 23 هم هماندازه و هم شکله اما در مرد

این قانون تغییر می کنه و جفت 23 نا همسان می شن به صورتی که یکی از

 دیگری کوچیکتر!!گویی یه تیکش افتاده!؟و اون که کوچیکتره رو ایگرگ نامیدند

حالا خانمها دو کروموزوم ایکس دارند و اقایون یه ایکس و یه ایگرگ....

حالا چرا من اینا رو گفتم؟؟؟؟

با خودم فک کردم این همه مزیت که در همه جای دنیا به مردها داده می شه

 دلیلش چیه؟ (حالا ایران و ولش که دیگه شورشو در اوردن!؟)

به این نتیجه رسیدم که چون یک چهارم کروموزومای عادی رو ندارن...

 واسه اینکه غصه دار نشن و دلشون خوش شه یه سری مزایا بیشتر بشون دادن.

اون موقع میان و شایعه می کنن مغز زنها کوچیکتره... 

 نمی دونم یه دندشون کمتره؟؟!.....

@:بر گرفته از جنین شناسی دکتر عالی مهر

>*<>*<>*<*><*>*<*>*<*>*<>*<>*<*<*><*>*<*>*<>*<

مطلب بعدی...

من دارم میرم

کجا؟

یه شهر دور؟!؟!؟

چرا ؟

اخه اونجا درس می خونم ...

نمی دونی چه حالی دارم یه حال تعریف نشده...خیلی حالم دوست نداشتنیه؟!

دوباره خوابگاه دوباره خداحافظی از ارگ..اتاقم ...ازادیم...تنهاییام...کامپیوترم...

می دونم خیلیهاتون که تموم کردید درساتونو می گید این بهترین دورانه زندگیت

 حالشو ببر..اما من زیاد دوستش ندارم اصلا دلم هم واسش تنگ نشد..

.شاید واسه دوستام دلم تنگ شد اما واسه دانشکده نه!! البته بیشتر محیط خوابگاه

 و دوست ندارم.حتما می گی چرا خونه نمی گیرم اخه پدرم می گه امنیت نداره

 در حالی که برادرم امسال داره خونه می گیره اخه اون پسره!؟!؟

دانشکده ما یه سالن بزرگ داره که وقتی وارد می شی کلی اعتماد به نفس

 می خواد ازش عبور کنی. البته واسه ورودیها چون من دیگه الان رله شدم

یه سالن بزرگ با صندلی هایی که دور تا دورش چیدن واسه نشستن...که اونجا

بیشتر مال ذکور دانشکدست!!که نشستن و دید می زنن..دخترای ورودی

 یا بعضی از سال بالایی ها و بعضی از...می شینن .اما نمی دونم من چرا همون

 زمان ورودی بودن هم دوست نداشتم بشینم اونجا .احساس خوبی بش نداشتم!؟!

من الان سال 4 هستم .نه اشتباه نکن سال اخرم نیست

دوره ما 6 سالست اگه تموم کنم به موقع

اما....

اما من رشتمو خیییییییییییییییییییییییییییلی دوست دارم.از رشتم واستون

 می نویسم .به مقعش..یعنی نیمه اول مهر حتما میام

راستی اگه رفتم اونجا شاید کمتر بتونم بیام و وبلاگای قشنگتونو بخونم

...ازم دلگیر نشیدا...

*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<

مطلب بعدی

استقلال

اره... اسم تیم محبوب منه

اولین مسابقه لیگ و برد 2:1 از ذوب اهن اصفهان

جالبتر اینکه

پرسپولیسم باخت

به

   امید

       قهرمانی دوباره

<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*<*>*

به امید دیدار ....دوستتون دارم

                                                                                                                                       فعلا*

سلام

یه متنی رو انتخاب کردم که خودم هر بار می خونمش برام جذابه وتازگیشو از دست نمی ده؟!

تو این متن فکر کنم واسه هر کسی یه سری جملاتش تاثیر گذارتره...مثلا من مبحثی که درباره برهنگی می گه خیلی به دلم نشست....یعنی چیزی بود که درونم اونو می گفت اما توانایی بیانشو نداشت ...و در این بیان چارلی به زیبا ترین نحو بیان شده

خوشحال می شم شما هم قسمتایی که واستون جذابتره رو برام بنویسید....مرسی

زیباست که هرچی بخونید از خوندن اون سیر نمی شوید و پی به شخصیت والای چارلی چاپلین میبرید

  .........
چارلی چاپلین یکی از نوابغ مسلم سینماست . او در زمانی که در اوج موفقیت بود با اونااونیل ازدواج کرد و از او صاحب 7 یا 8 بچه شد ولی فقط یکی از این بچه ها که جرالدین نام دارد استعدادبازیگری را از پدرش به ارث برده و چند سالی است که در دنیای سینما مشغول فعالیت است و اتفاقا او هم مثل پدرش به شهرت و افتخار زیادی رسیده و در محافل هنری روی او حساب می کنند .
چند سال پیش وقتی جرالدین تازه می خواست وارد عالم هنر شود ، چارلی برای او نامه ای نوشت که در شمار زیبا ترین و شور انگیزترین نامه های دنیا قرار دارد و بدون شک هر خواننده یا شنونده ای را به تفکر وادار می کند. ژرالدين دخترم

اينجا شب است، يک شب نوئل. در قلعه کوچک من همه سپاهيان بی سلاح خفته اند.
نه برادر و نه خواهر تو و حتی مادرت ، بزحمت توانستم بی اينکه اين پرندگان خفته را بيدار کنم ، خودم را به اين اتاق کوچک نيمه روشن، به اين اتاق انتظار پيش از مرگ برسانم . من از توليسدورم، خيلی دور...... اما چشمانم کور باد ،اگر يک لحظه تصوير تو را از چشمان من دور کنند.
تصوير تو آنجا روی ميز هست . تصوير تو اينجا روی قلب من نيز هست. اما تو کجايی؟ آنجا در پاريس افسونگر بر روی آن صحنه پر شکوه "شانزليزه" ميرقصی . اين را ميدانم و چنانست که گويی در اين سکوت شبانگاهی ، آهنگ قدمهايت را می شنوم و در اين ظلمات زمستانی، برق ستارگان چشمانت را می بينم.
شنيده ام نقش تو در نمايش پر نور و پر شکوه نقش آن شاهدخت ايرانی است که اسير خان تاتار شده است. شاهزاده خانم باش و برقص. ستاره باش و بدرخش .اما اگر قهقهه تحسين آميز تماشاگران و عطر مستی گلهايی که برايت فرستاده اند تو را فرصت هشياری داد، در گوشه ای بنشين ، نامه ام را بخوان و به صدای پدرت گوش فرا دار . من پدر تو هستم، ژرالدين من چارلی چاپلين هستم . وقتی بچه بودی، شبهای دراز به بالينت نشستم و برايت قصه ها گفتم . قصه زيبای خفته در جنگل ،قصه اژدهای بيدار در صحرا، خواب که به چشمان پيرم می آمد، طعنه اش می زدم و می گفتمش برو .
من در رويای دختر خفته ام . رويا می ديدم ژرالدين، رويا.......
رويای فردای تو ، رويای امروز تو، دختری می ديدم به روی صحنه، فرشته ای می ديدم به روی آسمان، که می رقصيد و می شنيدم تماشاگران را که می گفتند: " دختره را می بينی؟ اين دختر همان دلقک پيره .
اسمش يادته؟ چارلی " . آره من چارلی هستم . من دلقک پيری بيش نيستم. امروز نوبت تو است. برقص من با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصیدم ، و تو در جامه حریر شاهزادگان می رقصی . این رقص ها ، و بیشتر از آن ، صدای کف زدنهای تماشاگران ، گاه تو را به آسمان ها خواهد برد. برو . آنجا برو اما گاهی نیز بروی زمین بیا ، و زندگی مردمان را تماشا کن.
زندگی آن رقاصگان دوره گرد کوچه های تاریک را ، که با شکم گرسنه میرقصند و با پاهایی که از بینوایی می لرزد . من یکی ازاینان بودم ژرالدین ، و در آن شبها ، در آن شبهای افسانه ای کودکی های تو ، که تو با لالایی قصه های من ، به خواب میرفتی، و من باز بیدار می ماندم در چهره تو می نگریستم، ضربانقلبت را می شمردم، و از خود می پرسیدم: چارلی آیا این بچه گربه، هرگز تو را خواهد شناخت؟
............. تو مرا نمی شناسی ژرالدين . در آن شبهایدور، بس
قصه ها با تو گفتم ، اما قصه خود را هرگز نگفتم . اين داستانی شنيدنی است‌:

داستان آن دلقک گرسنه ای که در پست ترين محلات لندن آواز می خواند و می رقصيد و صدقه جمع می کرد .اين داستان من است . من طعم گرسنگی را چشيده ام . من درد بی خانمانی را چشيده ام . و از اينها بيشتر ، من رنج آن دلقک دوره گرد را که اقيانوسی از غرور در دلش موج می زند ، اما سکه صدقه رهگذر خودخواهی آن را می خشکاند ، احساس کرده ام.
با اينهمه من زنده ام و از زندگان پيش از آنکه بميرند نبايد حرفی زد . داستان من به کار تو نمی آيد ، از تو حرف بزنيم . به دنبال تو نام من است:چاپلين . با همين نام چهل سال بيشتر مردم روی زمين را خنداندم و بيشتر از آنچه آنان خنديدند ، خود گريستم .
ژرالدين در دنيايی که تو زندگی می کنی ، تنها رقص و موسيقی نيست .
نيمه شب هنگامی که از سالن پر شکوه تأتر بيرون ميايی ، آنتحسين کنندگان ثروتمند را يکسره فراموش کن ، اما حال آن راننده تاکسی را که ترا به منزل می رساند ، بپرس ، حال زنش را هم بپرس.... و اگر آبستن بود و پولی برای خريدن لباس بچه اش نداشت ، چک بکش و پنهانی توی جيب شوهرش بگذار . به نماينده خودم در بانک پاريس دستور داده ام ، فقط اين نوع خرجهای تو را، بی چون و چرا قبول کند . اما برای خرجهای ديگرت بايد صورتحساب بفرستی .
گاه به گاه ، با اتوبوس ، با مترو شهر را بگرد . مردم را نگاه کن، و دست کم روزی يکبار با خود بگو :" من هم یکی از آنانهستم ." تو یکی از آنها هستی - دخترم ، نه بیشتر ،هنر پیش از آنکه دو بال دور پرواز به آدم بدهد ، اغلب دو پای او را نیز می شکند .
و وقتی به آنجا رسیدی که یک لحظه ، خود را بر تر از تماشاگرانرقص خویش بدانی ، همان لحظه صحنه را ترک کن ، و با اولین تاکسی خود را به حومه پاریس برسان . من آنجا را خوبمی شناسم ، از قرنها پیش آنجا ، گهواره بهاری کولیان بوده است . در آنجا ، رقاصه هایی مثل خودت را خواهی دید . زیبا تر از تو ، چالاک تر از تو و مغرور تر از تو . آنجا از نور کور کننده ی نورافکن های تآتر " شانزلیزه " خبری نیست

 سلام

خوبی؟

نمی دونم این سئوال بی مورد چیه که همه از هم می پرسیم

 حالا اگه من یا تو یا دیگری بد بودیم می خوایم واسه طرف چیکار کنیم هاااااااااااا!!

!تازه یه جوابای لوسی هم در جواب این سوال اومده مثل:اخی.....نازی....الهی....طفلک...نه بابا(تا اطلاعاتشو بالا ببره)...چرا(اخه به تو چه )...بنده خدا....

.یا به قول فرزاد حسنی لوس....نه به دلم افتاده کارت درسته!(با لهجه وسبک خودش تصور کنید..ایییییییییییش)...

.راستش من اصلا از این تعارفای لوس خوشم نمی یاد یعنی کسی هست خوشش بیاد؟...پس من موندم چرا به کار می بریم؟؟

چرا اینقد از هم دوریم...چرا همه از تنهایی می نالیم ولی هیچکی به فکر دیگری نیست بابا دل همه دله فقط دل ما دل نیست؟؟

همش انتظار داریم دیگران ما رو درک کنند تا حالا چند بار خودمونو جای دیگران گذاشتیم تا بفهمیم اونا از دست ما چی می کشن؟؟

؟نخند حرفامو جدی بگیر..راست می گی عصبانیم ..اخه می دونی یه اتفاقی افتاد فهمیدم منم دارم بزرگ می شم..نه نه بزرگی به معنای خوبش نه؟

!دارم مثل بزرگترا بیرون گود قرار می گیرم...بی خیال بقیه می شم!!گرفتاریای دیگران واسم ناراحت کننده نیست...دلم کمتر می گیره...نشستم بقیه اوضاع رو تغییر بدن!

 منم با سیل جمعیت جلو برم هر چی بادا باد...فقط به این فکر باشم که چطوری اینده بهتری داشته باشم یعنی درامد بیشتر..

.یعنی اخرش می خوایم به کجا برسیم؟

راستش یه وقتایی دلم ملرزه که نکنه اخرتی نباشه ...نکنه سر کاریم؟!

بعضی از دوستام که اعتقاداتشون زیاده که حسابشون جداست... بعضیها هم می گن مگه تو معتقدی که قیامتی وجود داره؟!بعدش بم می خندن..

.منم تو دلم می گم :شما خنده دارید... من که مرددم ولی شما که مطمئنید به چه امیدی این همه مشکلات ز ندگی رو تحمل می کنید؟؟؟؟؟؟؟

راستش اگه این یه ذره اعتقاد دست و پا شکستم نبود واقعا در شرایط سخت زندگی که کم هم نیستند واقعا کم می اوردم الان...با یه سری کارای اعتقادی و..میشه التیامشون داد!!!

واقعا نمی دونم خودم هم که از این بحثم می خوام چه نتیجه ای بگیرم!؟

نه اینکه اصلا... اما یه نتیجه یه جمله ای که براتون بنویسم ندارم میشه شما برام بنویسد؟

مرسی